Een glas breekt. Emma's handen trillen terwijl iedereen staart.
Isabella knielt tussen de scherven, pakt glas op met blote vingers.
Haar hand glijdt langs Emma's enkel, blijft daar. Te lang voor een ongeluk.
Julian staat erbij en kijkt hoe Emma niet wegtrekt.
Die avond stuurt hij een foto. Emma geschilderd, naakt, zonder ooit
voor hem geposeerd te hebben. Ze fietst door de regen naar zijn atelier omdat
niet gaan onmogelijk is.
Isabella is er ook. Een driehoeksverhouding begint.
Emma had gedacht dat ze wist wie ze was. Studente, keurige afspraken,
jongens die haar meenamen naar dure restaurants. Maar Isabella's parfum blijft
in haar haar hangen. En Julian schildert haar op manieren die haar adem doen
stokken. Ze schrijft in haar dagboek dat ze bang is. Voor wat ze wil, voor hoe
hun handen aanvoelen, voor het moment dat ze ophoudt met denken en alleen maar
voelt.
In het atelier verdwijnen grenzen. Tussen lichamen. Tussen wat mag en
wat Emma toch doet.
Wat in het atelier begint, eindigt in een catastrofe die niemand zag
aankomen.
Schaduw van Verlangen: een roman over verlangen dat verzengt.
